Bir insan düşünün, İngilizceyi bilen… Ve bir insan daha düşünün ingilizceyi konuşabilen… Sizce aralarındaki fark ingilizce bilen ve bilmeyenle olan farka eşdeğer mi?
     Peki olaya bir de şu açıdan bakalım. Kaybettiklerimiz, ingilizce konuşamamakla kaybetmek zorunda olduklarımız neler? Düşünün… En basitinden para kazanmak için bile, iş sahibi olmak için mülakatta ingilizce konuşabilmeniz lazım. Ya da satış departmanında çalışıyorsanız ingilizce konuşamadığınızda satış yapamazsınız… Neyse bunları zaten bildiğinizi düşünerek daha önemli ama ön planda gözükmeyen kayıplardan bahsedelim.
     Geçenlerde Portekiz’den iki tane insan gelmişti. Çantaların üzerine desen yapıyorlardı. Çantamı alıp bende gittim. Nasıl birşey istediğimi sordular sordukları, söyledikleri herşeyi anlamama, nasıl anlatacağımı bilmeme rağmen sadece renkleri söylemekle kaldım. Birde pekala, tamam gibi dünyadaki 5 milyar insanında bildiği iki kelimeyi söyleyerek. En sonunda çantam bitti ve istediğim gibi olmamıştı. Sizce neden bu? Ya da önemli olan çanta mı? Yoksa orda isteklerini anlatan insanların yanında içten içe bilipte konuşamamaktan gelen utanç duygusu mu?
     İnsan düşünüyor doğal olarak ne eksiğim var diye. Kurdukları cümleleri bende kurabilirim, söyledikleri sözleri anlıyorum, kendimi ifade etmek istiyorum ama olmuyor. İngilizce konuşmak bambaşka birşey.
     İngilizce konuşabilmek özgüveni beraberinde getirir. Dünya’da iletişim kurduğunuz insanlar 1’ken 100 hatta 1000 olur. Bu sayede Dünyayı tanırız. Bu sayede kültürleri tanırız ve iletişim kurarak yaşamın zevklerinin farkına varırız. Neden sadece bize sunulanla yetinelim değil mi? Biz neden birşeyler talep etmeyelim? İşte bu yüzden önemli ingilizce konuşmak. Bakın tekrar söylüyorum bilmek değil konuşmak. Anlamak değil cümle kurmak. Bu nedenler bizi tek bir kapıya çıkarıyor. Eğer biraz da olsa bildiğimizi düşünüyorsak bunun üstüne gidelim. Yoksa dilsiz bir insandan tek farkımız “tamam” demek olur…